Адгукнуцца нябёсы зямлі шматгалоссем,

Клён пажоўклы застыне, знямее ў жальбе.

Гэта восень стаіць ля дзвярэй, гэта восень –

Колькі дзіўнай самоты сышлось у табе.

 

Гэта – змоўкшы ў аблоках смуткуючы спеў

І ў цяпле неўтрыманая сэрца патрэба.

Адзінота распранутых, стынучых дрэў

І маўклівасць тугі жураўлінага неба.

 

Аднаму так няўтульна ў паветры кружыць –

І лісточак апошні ў ветра літасці просіць…

Гэта холадам восень прайшла па душы,

Гэта восень…

                                                  Т. Луткоўская