Нязвыкла яблыням у садзе

Стаяць без белых шуб.

Нібы на таемным парадзе

Галіны цягнуць углыб.

 

Прыціхла поле за акном,

Трава не ўся сышла.

Спіць нудным і спакойным сном,

Хоць восень ўжо прайшла.

 

Змоўкла рэчка пад гарой –

Вадзіца не бурліць.

Чакае марознай парой,

Калі снег прыйдзе піць.

 

Суціх і лес непадалёк.

Пусты, без лісця, цёмны.

Апошні зімні матылёк

Прыбіўся нейкі сумны.

 

Усё маўкліва беражэ

Апошняе свае ўбранне.

Яшчэ павольна сцераже

Сваё снежнае чаканне.

                      Н. Шылавец