Мая Беларусь
- Подробности
- Опубликовано: 21.05.2020 07:31
Край блакітных азёр, срэбных рэк і курганаў,
Край гаючай вады жыватворных крыніц.
Чалавек з добрым помыслам – госць пажаданы,
Край з паветрам ад водара спелых суніц.
Край блакітных азёр, срэбных рэк і курганаў,
Край гаючай вады жыватворных крыніц.
Чалавек з добрым помыслам – госць пажаданы,
Край з паветрам ад водара спелых суніц.
На расоншчыне вёскі жылі
Меўшы клопат надзённы аб хлебе.
У блакіце над імі плылі
Аблачынкі ў аблашчаным небе.
Я заболела, кажется, серьёзно –
Душа в смятеньи, сердце бьётся звонко.
И понимаю – жить так невозможно.
И слово ставлю очень осторожно.
Чым акрэсліць любоў да радзімы малой?
Пакланюся бярозцы ды гаю.
У сасновым бары прывітаю імхі…
Гэта сціпла зусім – гэта знаю,
Толькі сціпласць душы не імкнецца ў грахі,
Я за гэта падзяку ёй маю.
Осень – мудрость природы
и зрелость,
Это – полные грусти глаза,
Увядания скорого смелость
И смола на стволах, как слеза.
От восхода до заката
Бьётся чёткий пульс страды.
Пропылённые ребята,
Кораблей степных ряды.
Яна Баршчэўскага нездарма называюць адным з самых першых сярод пачынальнікаў новай беларускай літаратуры. Вядома, што свой творчы шлях ён пачаў вершамі на роднай мове ў 1809 годзе. Але розныя абставіны не дазвалялі маладому аўтару друкаваць іх ды і беларускага друку тады не існавала. Таму будучы паэт і пісьменнік, наш знакаміты зямляк, вымушаны быў перайсці на польскую мову, якая ў той час з’яўлялася літаратурнай мовай Беларусі. Так ужо наканаваў яму лёс: усё жыццё Баршчэўскі пісаў на польскай мове, размаўляў на рускай, вось толькі думаць і марыць мог на мове бацькоў і тых людзей, што жылі каля шырокага і глыбокага возера Нешчарда.
Прачынаюся адранку
На душы - неспадзяванка:
Шчэ вачэй не адкрываю –
Вершы думкамі складаю.
Умывалось росами утреннее солнышко,
Красота пречистая миру снизошла,
По-над полем-полюшком занималась
зорюшка,
Заливала золотом Храма купола.
2016-05-01 - 2026-05-13
6532
