Осень – мудрость природы и зрелость
- Подробности
- Опубликовано: 08.10.2019 06:39
Осень – мудрость природы
и зрелость,
Это – полные грусти глаза,
Увядания скорого смелость
И смола на стволах, как слеза.
Осень – мудрость природы
и зрелость,
Это – полные грусти глаза,
Увядания скорого смелость
И смола на стволах, как слеза.
От восхода до заката
Бьётся чёткий пульс страды.
Пропылённые ребята,
Кораблей степных ряды.
Яна Баршчэўскага нездарма называюць адным з самых першых сярод пачынальнікаў новай беларускай літаратуры. Вядома, што свой творчы шлях ён пачаў вершамі на роднай мове ў 1809 годзе. Але розныя абставіны не дазвалялі маладому аўтару друкаваць іх ды і беларускага друку тады не існавала. Таму будучы паэт і пісьменнік, наш знакаміты зямляк, вымушаны быў перайсці на польскую мову, якая ў той час з’яўлялася літаратурнай мовай Беларусі. Так ужо наканаваў яму лёс: усё жыццё Баршчэўскі пісаў на польскай мове, размаўляў на рускай, вось толькі думаць і марыць мог на мове бацькоў і тых людзей, што жылі каля шырокага і глыбокага возера Нешчарда.
Прачынаюся адранку
На душы - неспадзяванка:
Шчэ вачэй не адкрываю –
Вершы думкамі складаю.
Умывалось росами утреннее солнышко,
Красота пречистая миру снизошла,
По-над полем-полюшком занималась
зорюшка,
Заливала золотом Храма купола.
Да 75-й гадавіны вызвалення Расон
Азірнуўся ў гады ліхалецця,
Дзе станала ад жаху зямля.
Подзвіг прадзедаў зоркаю свеціць,
Светлы з вечнасці іхны пагляд.
Задумліва б'юцца аб зарослыя чаротам берагі хвалі расонскага возера. 3 ціхім успамінам абмываюць яны карані таўшчэзных дрэў, з шоргатам набягаючы на жоўты пясок.Так нараджаюцца гукі мелодыі, мелодыі даўніх часоў.
На шаўковых крылах вятроў яна далятае да велічнага будынка, што волатам ужо больш за стагоддзе пануе над наваколлем. Шмат чаго давялося пабачыць яму на сваім вяку. Таму цяжкія ўспаміны да краёў напоўнены радасцю і смуткам, жалем і шчаслівай надзеяй.
Пробуждалось от сна даже малое зёрнышко,
Первый лучик дрожал в зыбкой утренней мгле,
Допивал стебелёк влагу-каплю до донышка,
Распускались бутоны тюльпанов в тепле,
Умывалось росой поутру красно солнышко,
В пояс кланялось низко, улыбалось земле.
Нечакана аціхла мяцеліца,
Стаяў снег, лёгкі вертык падзьмуў.
І туман па зямлі лёгкі сцелецца –
Сакавік на вясну завярнуў.
***
У светлых імшарах у лесе вячыстым
Паветрам надыхацца б пахкім і чыстым,
Пад казачным небам, што высіцца ў высі
Ў сасновым бары, дзе хаваюцца рысі.
2016-05-01 - 2026-09-18
6533
