Зоя Верховская
- Подробности
- Опубликовано: 12.07.2019 16:43
Захацела зоркай стаць
Прачынаюся адранку
На душы - неспадзяванка:
Шчэ вачэй не адкрываю –
Вершы думкамі складаю.
Прачынаюся адранку
На душы - неспадзяванка:
Шчэ вачэй не адкрываю –
Вершы думкамі складаю.
Умывалось росами утреннее солнышко,
Красота пречистая миру снизошла,
По-над полем-полюшком занималась
зорюшка,
Заливала золотом Храма купола.
Да 75-й гадавіны вызвалення Расон
Азірнуўся ў гады ліхалецця,
Дзе станала ад жаху зямля.
Подзвіг прадзедаў зоркаю свеціць,
Светлы з вечнасці іхны пагляд.
Задумліва б'юцца аб зарослыя чаротам берагі хвалі расонскага возера. 3 ціхім успамінам абмываюць яны карані таўшчэзных дрэў, з шоргатам набягаючы на жоўты пясок.Так нараджаюцца гукі мелодыі, мелодыі даўніх часоў.
На шаўковых крылах вятроў яна далятае да велічнага будынка, што волатам ужо больш за стагоддзе пануе над наваколлем. Шмат чаго давялося пабачыць яму на сваім вяку. Таму цяжкія ўспаміны да краёў напоўнены радасцю і смуткам, жалем і шчаслівай надзеяй.
Пробуждалось от сна даже малое зёрнышко,
Первый лучик дрожал в зыбкой утренней мгле,
Допивал стебелёк влагу-каплю до донышка,
Распускались бутоны тюльпанов в тепле,
Умывалось росой поутру красно солнышко,
В пояс кланялось низко, улыбалось земле.
Нечакана аціхла мяцеліца,
Стаяў снег, лёгкі вертык падзьмуў.
І туман па зямлі лёгкі сцелецца –
Сакавік на вясну завярнуў.
***
У светлых імшарах у лесе вячыстым
Паветрам надыхацца б пахкім і чыстым,
Пад казачным небам, што высіцца ў высі
Ў сасновым бары, дзе хаваюцца рысі.
Деревенька моя забытая,
Ты всю зиму грустишь одна.
И дорога, дождями размытая,
А вокруг одна тишина.
На чырвоную паляну
Ранкам выбралася я,
Каб сабраць суніц духмяных –
Хай ласуецца сям’я.
Мать одиноко сидит у окна.
С фронта письмо получила она.
Буйно сирень за окошком цветет,
Праздник Победы встречает народ.
2016-05-01 - 2026-06-27
6532
