Восень
- Подробности
- Опубликовано: 27.10.2025 11:53
Адгукнуцца нябёсы зямлі шматгалоссем,
Клён пажоўклы застыне, знямее ў жальбе.
Гэта восень стаіць ля дзвярэй, гэта восень –
Колькі дзіўнай самоты сышлось у табе.
Адгукнуцца нябёсы зямлі шматгалоссем,
Клён пажоўклы застыне, знямее ў жальбе.
Гэта восень стаіць ля дзвярэй, гэта восень –
Колькі дзіўнай самоты сышлось у табе.
В благодарность от мира безбрежного
Не терновый, лавровый венец
За “несказанное синее нежное”
Хоть сегодня прими, наконец!
* * *
Чем нас лето удивило:
Залило, иль засушило?
Со всех сил оно старалось,
Чтобы сказкой не казалось.
Там пад узгоркам, каля леса
Цячэ жыцця майго рака.
Вясной – блакітна ад пралесак
І льецца песня жаўрука.
Я живу на земле
И радуюсь миру,
Лишь одно нужно мне –
Чтобы солнце светило.
Лета ў пачатку… Рамонкі, званочкі… Мурожныя травы,
Глядзяцца бярозкі з цікавасцю ў шкельцы азёраў,
Сонейка яснае, быццам, купаецца ў хвалях блакітных,
Пяшчотна мілуе зямлю, абдымае ласкава палеткі.
(на Расоншчыне кажуць “Ягор’е”)
Вядома, што май наш паўночны капрызным нярэдка бывае,
Здараецца, сена скаціне ўкінь ды хутчэй сам на печку,
Бывае і так: цеплынёй разліваецца, песціць, люляе,
Пад кожным кустом быццам рай сустракае ў поўдзень.
Никто не ждал тогда беды.
Война платком взмахнула чёрным.
Остались от печей одни столбы
Напоминаньем о деревне горьким.
Птушкай далёкай у небе лунае
Дзед мой, якога не бачыў ніколі.
Дзе ён загінуў таксама не знаю –
Недзе на фронце…
Поэзия – вся на ладони жизнь,
Свои ращу в ней всходы.
Я не могу прожить и дня
Без ясной, солнечной погоды.
2016-05-01 - 2026-03-22
6529
